Aumingjaskapur?

Nú er illa komið fyrir karli! Ég er greinilega orðinn full gamall í fótboltann, því núna, í fyrsta skipti, duga ekki fingur annarrar handar til að telja upp alla þá staði þar sem ég kenni mér meins eftir síðustu leiki og æfingar. Þessir staðir eru semsagt eftirfarandi:

• Bakið (ellin?)
• Nefið (fékk nett högg á sunnudaginn og er enn aumur og pínu blár)
• Nárinn, vinstra megin (líka síðan á sunnudag)
• Vinstra hnéð (veit ekkert hvaðan það kom)
• Vinstri ökkli (gömul og góð meiðsli)
• Hællinn á vinstri fæti (sennilega af skónum bara)

Eins og sjá má af þessari upptalningu þá er þetta orðið býsna mikið og sennilega það eina rétta að annað hvort taka sér smá hvíld eða láta fjarlægja vinstri fótinn bara alveg (lagar samt væntanlega ekki bakið og nefið). Önnur lausn væri auðvitað að hætta að vera örvfættur og gera þetta bara með hægri eins og (næstum) allir hinir. Altént er ljóst að þessi gamli, þreytti og fallegi líkami þolir ekki álagið eins vel og hann gerði forðum. Svo voga menn sér að segja að íþróttir séu hollar! Það eru sennilega einhverjir sem hafa þegar lagt skóna á hilluna fyrir fullt og allt... ;)

Og svo til að kóróna þetta allt saman þá hafði einhver bíbí smellt einum vænum á hnakkinn á hjólinu mínu þegar ég ætlaði að setjast á það í morgun. Ósvífnin!