Fluttur...
...á laddi.wordpress.com!!! Þetta verður áfram í gangi uppá að tenglarnir virki og svoleiðis en nýjar færslur verða allar á nýja staðnum. Cheerio!
Kennaramenntaður forritari í Kaupmannahöfn deilir hluta af ævi sinni með þeim sem nenna að lesa...
...á laddi.wordpress.com!!! Þetta verður áfram í gangi uppá að tenglarnir virki og svoleiðis en nýjar færslur verða allar á nýja staðnum. Cheerio!
(Myndin hér til hægri tengist færslunni ekki á nokkurn hátt, er bara hér ykkur til yndisauka...)4. janúar?!? Scheisse, hvað maður er slappur í þessu!! Tengdó er sennilega að blóta mér í sand og ösku yfir slappleikanum (hef einmitt verið mikið að hiksta undanfarið, tilviljun?!?). Heppilega þá gerir þessi fjarvera það að verkum að ég hef frá ótrúlega miklu að segja. Allir vinna! :D
Nú árið (2007) er liðið í aldanna skaut og aldrei það kemur til baka, ekki nema tímatalið verði einhvern tímann núllað, þá er séns á því en það er að vísu afar ólíklegt. Þetta var ágætis ár og margt skemmtilegt sem á daga mína dreif. Helst skal auðvitað nefna ferðirnar til Ítalíu á skíði og til Kína. Einnig kemur upp í hugann veiðiferðin í sumar sem og brúðkaupið hjá Dóa. Allt afskaplega skemmtilegt semsagt, man hreinlega ekki eftir neinu leiðinlegu, allavega ekki það leiðinlegu að það þurfi að ræða sérstaklega...
Þrettándi var Kertasníkir,
- þá var tíðin köld,
ef ekki kom hann síðastur
á aðfangadagskvöld.
Hann elti litlu börnin,
sem brostu, glöð og fín,
og trítluðu um bæinn
með tólgarkertin sín.
- Jóhannes úr Kötlum
Tíundi var Gluggagægir,
grályndur mann,
sem laumaðist á skjáinn
og leit inn um hann.
Ef eitthvað var þar inni
álitlegt að sjá,
hann oftast nær seinna
í það reyndi að ná.Ellefti var Gáttaþefur,
- aldrei fékk sá kvef,
og hafði þó svo hlálegt
og heljarstórt nef.
Hann ilm af laufabrauði
upp á heiðar fann,
og léttur, eins og reykur,
á lyktina rann.Ketkrókur, sá tólfti,
kunni á ýmsu lag. -
Hann þrammaði í sveitina
á Þorláksmessudag.
Hann krækti sér í tutlu,
þegar kostur var á.
En stundum reyndist stuttur
stauturinn hans þá.
- Jóhannes úr Kötlum
Skyrjarmur, sá áttundi,
var skelfilegt naut.
Hann hlemminn o'n af sánum
með hnefanum braut.
Svo hámaði hann í sig
og yfir matnum gein,
unz stóð hann á blístri
og stundi og hrein.Níundi var Bjúgnakrækir,
brögðóttur og snar.
Hann hentist upp í rjáfrin
og hnuplaði þar.
Á eldhúsbita sat hann
í sóti og reyk
og át þar hangið bjúga,
sem engan sveik.
- Jóhannes úr Kötlum