Blunder mánaðarins...

Við hjónin fórum í dans í gær sem væri ekki frásögum færandi nema fyrir þær sakir að mér tókst að gera mikið og gott blunder á leiðinni heim. Við erum semsagt að fara í Metró og ég var búinn að sjá að vagninn sem við tökum er rétt ókominn. Þannig að ég ákveð að ganga nokkuð rösklega niður í stöðina. Ég heyri svo að kallkerfið tilkynnir að vagninn sé að koma þannig að ég hleyp af stað og Þórunn á eftir. Kem niður á pallinn og þá er vagninn að renna í hlað og opnar hurðina. Svo heyri ég viðvörunarhljóðið sem gefur til kynna að verið sé að loka hurðunum sem var skrýtið því vagninn var nýkominn að pallinum. Þá allt í einu rennur upp fyrir mér ljós og í sömu andrá kallar Þórunn til mín: "Þú ert að fara í vitlausan vagn!". Þá hafði mér, snillingnum, semsagt tekist að fara vitlausu megin á pallinn og ætlaði í lestina upp í Vanløse sem var að renna í hlaðið! Þórunn stökk upp í réttan vagn og hurðirnar lokuðust kyrfilega á eftir. Ég stóð því eftir á pallinn eins og jólasveinn... :D

En það var líka gleði í gær í kotinu. Við hengdum loksins upp gardínur í stofunni þannig að núna get ég óhindrað gengið nakinn um alla íbúðina (nema inn í eldhús) að því tilskyldu að dregið sé fyrir gluggana auðvitað. En mest um vert er að núna er loksins verandi inni í stofu á daginn þó að sól sé úti. En þetta stofugardínuævintýri er aldeilis ekki búið að ganga eins farsællega og það gekk að koma þeim upp, o sei sei nei!

Þórunn pantaði gardínurnar fyrir um tveimur vikum síðan (nánar tiltekið mánudaginn 30. janúar). Á föstudeginum 3. febrúar er hringt til hennar frá gardínugaurunum og við beðin um að vera heima til að taka á móti þeim á mánudeginum á eftir. Það var auðvitað minnsta málið þar sem ég var hvort eð er heima á þessum tíma. Mánudagurinn rennur í garð og viti menn, engar gardínur. Þriðjudagurinn kemur og fer og aftur, engar gardínur. Á miðvikudeginum hringir Þórunn og gardínukonan (sem vinnur víst á símanum þar) sagði henni að þær kæmu á morgun, fimmtudag. Fimmtudagur, sömuleiðis, kemur og fer án þess að nokkuð bóli á gardínunum. Á föstudeginum hringir Þórunn svo aftur og þá segir gardínukonan að flutningsfyrirtækið (þriðji aðili semsagt) hafi ítrekað reynt að koma þessu til skila en bjallan niðri hafi ekki virkað og þeir því ekki komist upp í stigaganginn til að skila þessu af sér. Þórunn svarar að bragði: "Eh, en það er engin bjalla niðri, það er opið inn á stigaganginn." Hér kemur stutt þögn í samtalið en loks heyrist í gardínukonunni: "Djöfuls endemis bjánar eru þessir flutningsmenn!?! Þetta verður komið eftir kortér!" Og það passaði, stuttu síðar birtist hérna eitt stykki flutningsmaður með þrjú stykki gardínur. Flutningsmaður = Auli? Já, svei mér þá, ég held það bara... :D