Guðjón Ingi + bíllyklar + svalir = Ævintýri gærdagsins!

Nokkuð ljóst að hér eftir mun ég líta Guðjón Inga Gerlach Jonathanson öðrum augum! Allavega er hann ekki mikill vinur minn, altént ekki um stundir. Ástæðan, tjah, kannski best að ég segi bara alla sólarsöguna...

Í gær vann ég heima fram að hádegi þar sem við Jonni ætluðum að rúnta upp í Allerød í hádeginu að hitta gengið hjá Sirius til að ræða ýmis mál. Eftir fundinn var svo haldið áleiðis til Jonna þar sem við vorum að fara á fótboltaæfingu klukkan fimm og það tók því ekki fyrir mig að fara heim fyrst (fyrir þá sem eru ekki alveg með þá fórum við semsagt á bíl Hönnu Gunnu og Ómars sem við erum með í láni). Umferðin til baka er nokkuð þung og því varð úr að við sóttum Guðjón Inga til barnfóstrunnar á leiðinni heim þar sem við vorum heppilega með barnastól í bílnum. Gott og blessað, það gengur allt glimrandi vel...

Heima hjá Jonna slökum við svo aðeins á, fáum okkur nokkrar brauðsneiðar og bíðum eftir Erlu svo við getum farið á æfingu. Erla kemur svo heim og við ákveðum þá að skipta um föt og smella okkur í æfingagallann og bruna svo af stað. Ég tek semsagt bíllyklana mína úr vasanum á gallabuxunum og legg þá á rúm þeirra 'hjóna' því ég þurfti að fara úr þeim. Guðjón Ingi kemur þá aðsvífandi, tekur lyklana og labbar með þá í burtu. Gott og blessað, so far, no harm. Ég segi í gríni við Jonna: "Passaðu þig á því að hann hendi ekki lyklunum fram af svölunum." Og hvað gerir svo litli pjakkurinn? Tjah, kannski nákvæmlega það!!! Mér varð svo um og ó að ég gjörsamlega sprakk úr hlátri og leyfði Jonna að skamma orminn á meðan ég dreif mig í föt og út á eftir lyklunum...

Það verður sennilega að fylgja sögunni að þau búa á þriðju hæð og fyrir neðan voru tröppur niður í kjallara. Nú, ég held auðvitað beint þangað til að sækja lyklana en gríp í tómt, engir lyklar sjáanlegir. Ég leita eins og óður maður en enga finn ég lyklana. Jonni kemur svo niður og hjálpar mér að leysa þessa ráðgátu. Engir lyklar og ekki nokkur maður sjáanlegur sem hefði getað nappað þeim. Næsta hugsun er sú hvort ske kynni að þeir hafi dottið niður á svalirnar fyrir neðan en þá kom smá babb í bátinn, þar var enginn heima. Þegar hér er komið sögu erum við þegar orðnir of seinir á æfingu og ákveðum að taka bara lest + hjól og Erla ætlar að fylgjast með því hvort einhver komi heim á hæðinni fyrir neðan. Hún ætlaði svo að láta vita með framhaldið...

Nú æfingin var frekar viðburðalítil þannig að við förum bara hratt yfir sögu þar. Við hjóluðum/lestuðum svo til baka og sáum að enginn hafði átt við bílinn, hann var enn læstur og veskið mitt og tölvan enn á sínum stað. Enn svaraði enginn á neðri hæðinni þrátt fyrir mikið bank á dyrnar. Við prófum þá að hringja þangað, og viti menn, það er svarað! Konan á hæðinni fyrir neðan er semsagt heyrnardauf með meiru og heyrði bara ekkert í hurðinni. Allavega, hún fer út og svalir og leitar en finnur ekki neitt, engir lyklar sjáanlegir. Ég er þarna farinn að örvænta og segi við Jonna að við verðum að leita á þessum svölum sjálfir, hún sé örugglega blind líka. Jonni stingur upp á lokatilraun í leit að lyklunum í kjallaratröppunum og förum út um kjallarahurðina. Í því að Jonni ætlar að festa hurðina með þar til gerðum spotta sér hann hvar bíllykilinn hangir á téðum spotta beint fyrir framan nefið á okkur!!! Lykillinn hafði semsagt verið þar allan tímann og tilviljun ein réð því að sá sem setti lyklana þar var akkúrat á leiðinni inn þegar ég var á leiðinni út (um aðaldyrnar) og við mættumst því ekki. Sá hinn sami hefði nú samt getað auðveldað okkur þetta verulega með því að hengja lyklana á tilkynningatöfluna á stigaganginum...

Hver sagði svo að það sé ekki fjör í kringum litla, tveggja ára stráka! :D